berichteke dus

mendoza ligt ondertussen al achter mij en momenteel zit ik een 1300 kilometer noordelijker in Salta la linda (salta de mooie...)

Mendoza is een stad van een milj inwoners ongeveer, luidruchtig, druk en vuil. op de plazas na natuurlijk, na een omzwerving van 1 slapeloze nacht in een kuthostel vol met luidruchtige puberale engelsmannetjes kwam ik terecht in het Casa del Sol. Een klein zacht en vriendelijk hostalleke gerund door een vader, zijn zoons en zijn vriendin. beter kon ik het niet getroffen hebben, een vader en zoon die virtuoos gitaar speelden en de cristian die parapente instructeur is. Ik ben dan ook twee keer samen met cristian van een bergje gesprongen om dan via een luchtstroom omhoog getrokken te worden en over de uitlopers van de Andes te vliegen met een magistraal zicht op de Pampas en de Aconcagua... Onvergetelijk, echt waar...

voor de rest heb ik dus een week rondgehangen in Mendoza, pintjes gedronken en doobies gepaft mee ne kerel van Santa Cruz California en twee Ozzies. Tegen het einde van de week kwam ik Sander tegen, een nederlander die in Turnhout woont en beroofd was door twee kerels mee ne blaffer en een mes. Alles maar dan werkelijk álles was hij kwijt, rugzak, creditkaart, paspoort, .... kheb hem dan maar tweehonderd peso gegeven om de bus naar Buenos Aires te pakken om daar naar de ambassade te kunnen gaan.
Mendoza of zoals vele plaatsen op de wereld heeft twee gezichten, lijmsnuifertjes op de Plaza de independencia tussen de toeristen die vanalle dingetjes kopen op het marktje met hun groene goud.... dualisme is everywere..

Nu zit ik dus in Salta la Linda en ik moet eerlijk toegeven het doet zijn naam geen oneer aan (buiten de stinkende luidruchtige autos weer). Weer ben ik terecht gekomen in een leuk hostelleke met leuke mensen, nieuwe plaats niewe vrienden... eergisteren een dagtocht gemaakt met perla (mexicana) en nen duitser in de prachtige bergen rond Salta.
Salta ligt op een 1100 meter tussen de uitlopers van de Andes en er heerst een soort microklimaat met vele groene valleien. Gisteren heb ik een bezoekje gebracht aan een van de salares in de omgeving (inmense zoutvlakten) op een 4000 meter hoogte. Impressionante.... bergen van 5000 en meter en dan een zoutvlakte van 200 vierkante kilometer waar aan zoutwinning wordt gedaan. Alsof ik op een andere planeet was beland...

Wat morgen brengt zal ik overmorgen wel zien, waarschijnlijk nog wat noordelijker en dan richting Brasil, Iguaçu, santa catarina en de pantanal...

En nu...poëzie!!

Pampa...

Alsof de wereld van onderen gekneed is,
machtige vuisten die de aarde naar boven stuwden...

opengebroken, grauwgroene vlakte met een stoffig hart
een hart dat terugkeert naar grond,
rots,
berg ...

een diepe pracht met grijze contradictie,
dieper dan de mond van de aarde,

dieper dan de grond van het zijn....