de nevel van moeder aarde valt...geeft en neemt alles wat ons dierbaar is, zoals de oceaan haar diepe schoonheid kan geven, neemt ze soms met kracht een stukje van het groene pad dat we allemaal bewandelen...
jullie zijn voor altijd in m'n hartje,
net zoals de prikkelende zon en de diepe pracht van de maan die de aarde eeuwig bevloeien met hun leven..

kga je missen lieve vriend..

govert

de Pantanal was fantastisch maar aan dat alles komt een eind als je hoort dat een van je beste vrienden overleden is.
kweet niet wat ik ga doen, ik denk dat ik naar huis kom, kweet het echt niet...


Lieve Govert...

oeps, klein foutje, terug opnieuw dan


Ilha do Santa Catarina,

Van Paradijs gesproken... ik huur hier een klein appartementje met alle voorzieningen voor nog geen 25 real (1 euro is 2,78 real voor de wiskundigen) op nog geen 40 meter van een prachtig zandstrand. Op aanraden van men broertje ben ik naar Praia do Armação gegaan (merci broertje) en ik moet toegeven dat het hier prachtig is (of had ik dat al gezegd). soit, IEDEREEN zou naar hier moeten komen. Ben juist terug van Lagoa do peri, een mooie natuurlijke zoetwaterlagune vlak bij men appartementje (pousada do pires). Deze lagune is omgeven door prachtige jungle-achtige bossen en bamboebossen... te mooi voor woorden.

Gisteren ben ik gaan Sandboarden in de duinen en achteraf ne caipirinha op het strand gedronken, naart schijnt zijn er in het noorden van Brazilië duinen eens zo groot met zelfs stoeltjesliften! Sandboarden op zich verschilt niet zo veel met snowboarden, het glijdt alleen iets minder smooth vandaar dat er veel wax aan het board gesmeerd wordt.
voor de rest maak ik hier aangename en lange wandelingen op het strand, door de jungle, lees ik weer eens een boek, ....

Volgende week zoek ik toch wel stilletjesaan richting Bolivia te trekken maar eerst naar de Pantanal (moeras met min of meer de grootte van Frankrijk) op de grens met Bolivia en Brazilië. Brasil is me toch wat duur dus zal ik lange tijd in Bolivië rondhangen waar het wat goedkoper is...

hasta la proxima, y para las minas besitos!
xx

Paradisiooo!!

ik beland hier van het ene paradijs in het andere... vorige week zat ik nog in Iguazu (aan de argentijnse kant) op de grens met Brazilië.
Eigenlijk zat ik in Puerto de Iguazu, een laidback towntje met veel groen en rode wegen. net iets buiten dat towntje vindt men over de 200 prachtige watervallen (incl the secret waterfall die menne maat spencer op een plannetje getekend had) te midden van de prachtige jungle... (poëzie volgt nog - ter vervanging van de fotos). Voor de rest veel te veel opgeklopt toerisme ginder dus ging Gijsje snel voort naar....


Ilha do Santa Catarina,

Van Paradijs gesproken... ik huur hier een klein appartementje met alle voorzieningen voor nog geen 25 real (1°°°°

Iguazu (noordoosten van Argentinië)

berichteke dus

mendoza ligt ondertussen al achter mij en momenteel zit ik een 1300 kilometer noordelijker in Salta la linda (salta de mooie...)

Mendoza is een stad van een milj inwoners ongeveer, luidruchtig, druk en vuil. op de plazas na natuurlijk, na een omzwerving van 1 slapeloze nacht in een kuthostel vol met luidruchtige puberale engelsmannetjes kwam ik terecht in het Casa del Sol. Een klein zacht en vriendelijk hostalleke gerund door een vader, zijn zoons en zijn vriendin. beter kon ik het niet getroffen hebben, een vader en zoon die virtuoos gitaar speelden en de cristian die parapente instructeur is. Ik ben dan ook twee keer samen met cristian van een bergje gesprongen om dan via een luchtstroom omhoog getrokken te worden en over de uitlopers van de Andes te vliegen met een magistraal zicht op de Pampas en de Aconcagua... Onvergetelijk, echt waar...

voor de rest heb ik dus een week rondgehangen in Mendoza, pintjes gedronken en doobies gepaft mee ne kerel van Santa Cruz California en twee Ozzies. Tegen het einde van de week kwam ik Sander tegen, een nederlander die in Turnhout woont en beroofd was door twee kerels mee ne blaffer en een mes. Alles maar dan werkelijk álles was hij kwijt, rugzak, creditkaart, paspoort, .... kheb hem dan maar tweehonderd peso gegeven om de bus naar Buenos Aires te pakken om daar naar de ambassade te kunnen gaan.
Mendoza of zoals vele plaatsen op de wereld heeft twee gezichten, lijmsnuifertjes op de Plaza de independencia tussen de toeristen die vanalle dingetjes kopen op het marktje met hun groene goud.... dualisme is everywere..

Nu zit ik dus in Salta la Linda en ik moet eerlijk toegeven het doet zijn naam geen oneer aan (buiten de stinkende luidruchtige autos weer). Weer ben ik terecht gekomen in een leuk hostelleke met leuke mensen, nieuwe plaats niewe vrienden... eergisteren een dagtocht gemaakt met perla (mexicana) en nen duitser in de prachtige bergen rond Salta.
Salta ligt op een 1100 meter tussen de uitlopers van de Andes en er heerst een soort microklimaat met vele groene valleien. Gisteren heb ik een bezoekje gebracht aan een van de salares in de omgeving (inmense zoutvlakten) op een 4000 meter hoogte. Impressionante.... bergen van 5000 en meter en dan een zoutvlakte van 200 vierkante kilometer waar aan zoutwinning wordt gedaan. Alsof ik op een andere planeet was beland...

Wat morgen brengt zal ik overmorgen wel zien, waarschijnlijk nog wat noordelijker en dan richting Brasil, Iguaçu, santa catarina en de pantanal...

En nu...poëzie!!

Pampa...

Alsof de wereld van onderen gekneed is,
machtige vuisten die de aarde naar boven stuwden...

opengebroken, grauwgroene vlakte met een stoffig hart
een hart dat terugkeert naar grond,
rots,
berg ...

een diepe pracht met grijze contradictie,
dieper dan de mond van de aarde,

dieper dan de grond van het zijn....